Bu ne sevgi aahhh..

Berra'ya hamileyken fazla birşey hissetmemiştim ben. Tamam hamileydim ve bizde istemiştik bu çocuğu .ama daha çok irem'e kardeş olsun diye istedik sanırım.

Maksat o yanlız büyümesin idi.

Hamileliğimin sonuna kadar da böyle devam etti. Fazla özenemedim irem'de ki gibi nedense. Fazla heyecan yapmadım.

Benim için öncelik hep iremdi hayatımda. onun gibi hiçbir çocuğu sevemem sandım.Ona sarıldığım gibi sarılamam. Ona hissettiklerimi hissedemem sandım.

Kardeşi olsada irem'e olan ilgim azalmicak , zamanımın büyük bir çoğunluğunu onunla geçirecem dedim hep.

Ta ki o hastane odasında berra'yı kucağıma verdikleri o an. o emdikçe sevgiside büyüdü , büyüdü içimde.Ve şimdi her hareketinde,her gelişiminde , acıktığında deli gibi heryere her saldırdığında ,önüne gelen herşeyi emmeye çalışmasında , emerken göz göze geldiğimiz her dakikada , karşısındaki insan konuştuğunda ağzını aça aça gülmesine , kıkırdamasına içim eriyor benimde, bayılıyorum onu izlemeye , onunla konuşmaya ,her hareketini gözlemlemeye..

Ve işte şimdi daha iyi anlıyorum bir annenin tüm çocuklarını eşit ve kocaman bir sevgiyle nasıl sevebileceğini .

İrem'in bebekliğinde sanırım sevgimin yanında kaygı ve endişelerimde vardı.Berra'da sevmeyide öğrendim ,daha rahatım her konuda.Bu rahatlık ve iç huzur bebeğe de geçiyor olmalı ki , sürekli gülen,neşeli bir bebek var şimdi elimizde. Üstünün , başının daha çabuk değişiyor olması , banyosunun ve bakımlarının daha kolay ve hızlı olması , ağlama

nedenlerinin hemen bulunuyor olması bebeğide rahatlatıyor tabi ki..

İki çocuk tabiki zor.Ve bu zorluklar başlıbaşına bir post konusu olmalı::))

ama yinede ben derim ki 2. çocukta daha iyi anlaşılıyor annelik

ve yaşanması gereken bir duygu bu kardeşlik.

Çok sevmek kıskanmak mıdır herzaman....

Sabah kalkar kalkmaz ilk önce kardeşinin yanına koşuyor irem. Uyusa da uyumasada sarılıp öpüyor defalarca..Okula gidene kadar kucağından düşürmüyor , tüm ikazlarıma rağmen..
İrem'i almaya gittiğimde ise okuluna ,beni görür görmez kardeşini soruyor , onu gördüğünde çok mutlu oluyor , sarılıyor , öpüyor defalarca.."çok özledim seni canım kardeşim" diye diye..
Sürekli kendi kucağında olsun, kendisi sevsin istiyor , bu yüzden evimize bebek sevmeye gelenleride bir güzel sinir ediyor::))



Uzun süre uyumasına dayanamıyor , sürekli uyandı mı diye gidip gidip kontrol ediyor .
Ve uyandığında ise herkesten önce koşup , kucağına almak , sevmek , öpmek istiyor..
Çok fazla müdahele eden , sevmesine , kucağına almasına izin vermeyen bir anne olmak istemiyorum..Kardeşini bukadar sevmesi , benimsemesi çok hoşuma da gidiyor..
Berra doğduğundan beri irem'in onu kıskandığına dair tek bir hareketini sezmesemde özellikle şu yazıyıda okuduktan sonra düşünüyorum bazen kardeşini bukadar sevmesi kıskandığı anlamına gelir mi herzaman.Ufak tefek kıskançlıklar tabi ki olur kardeşler arasında ..belkide olması doğal olanı..İrem'in kardeşine olan sevgisini görenler bu sevginin altında kıskançlık yattığını söyleseler de ben bu sevginin gerçek sevgi olduğuna inanıyorum , inanmak istiyorum::)))